Kangel's Confessions

Hindi ko masisi ko ang ilang mga tao ay sumuko at mamahinga panandalian sa paghahanap o kahit paghihintay ng pagmamahal. They been waiting for this all this life. They were rejected many times already. Masakit yun. Yung sakit ba na nakakamanhid. Kailangan ng oras para maghilom ang mga sugat na dala ng mga di magagandang karanasang ito. Sa bawat tao na nariringgan ko ng istorya ng buhay na katulad ng ganito, hindi ko maiwasang ikumpara ito sa buhay ko. I was left alone by those people that I have allowed to enter my life. Siyempre, minahal at itinuring kong isang magandang alaala ang mga oras na nakasama ko ang mga taong ito. At katulad ng taong nakakwentuhan ko ngayong gabi, parehas kaming naging biktima ng pagkakataon at mga desisyon ginawa namin sa mga buhay namin. Pero katulad ng sinabi nya, si Lord lang naman ang nakakaalam ng mga bagay na susunod na mangyayari. May dahilan ang lahat. Siguro maiintindihan din namin yun pagdating ng takdang panahon. Siya yung nagkuwento pero, ako ...

Alam mo ung pakiramdam na halos lahat nagkakadyowa - nagkakaboyfriend at nagkakagirlfriend na. Yung mga mga kaibigan mo pa...mga kakilala....kahit nga yung hindi....yung mga matagal ng naghintay, yung mga nakailan palit na...eh meron ulit bago... Ang tanong....anong pakiramdam? Pakshet. Nakakainis...nakakalungkot...at kahit ayoko...may konti akong awang nararamdaman sa sarili ko. Sabi ko after college... (well honestly kahit nung college) ay papayagan ko na ang sarili ko na magkaroon boyfriend. Pero ganun yata talga. Mukang ayaw pa ng Diyos. (Sana naman gusto nya talaga akong magkaroon) Gusto ko lang sabihin na nakakalungkot ng sobra. Ayokong magkumpara pero hindi ko maiwasan minsan. :( Masaya naman ako ngayon. Pero kapag meron talga akong nakikitang kakilala na masaya na ngayon dahil ayun, natupad na ung wish nila to be with someone they love....hindi ko maiwasan ang malungkot. Alam mo yung pakiramdam ng may mabigat na maso yata ang nakadagan sa heart. Alam mo un ang bigat huminga.....

Lord, kung daig ng malandi ang maganda....sana maging fair ang mundo sa magaganda na hindi malandi no? Wala lang... para fair lang di ba? :D

Less talk... less mistake. Pero gustung gusto ko ng magsalita. Pramis. Pero alam mo yun....Hind ko kaya. Lalo na area-ang ito ng buhay ko. Kahit na gustuhin ko mangyari ang isang bagay. Pero kung alam ko naman na hindi ito siguradong mangyayari, wala akong magagawa. Hanggat wala akong security. Hindi ko ito ma-claim ng bonggang bongga. Inaatake yata akong panghihina ng loob. Gusto ko ng sumuko minsan. Napapagod ako. Noon pa. But I know there is something in me that keeps me going. It is my faith . Dahil alam ko ang Diyos ko at message ng love nya ay iba ang sinasabi. Na dapat maging hopeful ako. Na dapat maging stronger ako. Na dapat maniwala ako. Na dapat maging focus ako sa goal. Na dapat hindi ako mawawalan ng love sa mga taong nakapaligid sa akin. Na dapat mainlove ako ng paulit ulit. Na dapat mai-share ko ang faith ko sa iba. Na dapat hindi mawala ang ngiti ko. Na dapat magtiwala lang ako. The Lord keeps pouring his grace on me. Alam nyo ba kung bakit ako single pa hanggang ngayo...

Haaay...stress is me. Pero kung mai-stress tayo...Ma-stress tayo gracefully. Things may not turn in my way. Pero ganun talaga yun. negastars at meron naman light bearer akong nami-meet everyday. But in the end, I want to see still the positive side of life. After all, I believe I don't live her. I know God wants me to make the best of my choices in life. Staying in darkness should not be long-time option. Nakakaloka yun. I just want to rant this out. So here. 1. I saw people na nakita ko mula sa baba na tumaas. Then they changed. :( well. something where humility was forgotten...maybe just temporarily lang naman. Kinda sad lang basta. 2. My team...well. they bunch of good high performing people. Ooops. I kid. haha. Ayun, I'm so lucky to have them and see them growing professionally as people which honors trust, responsibility and dedication. 3. I saw in my eyes couple who can't be a couple. Happiness should be not dependent on love. It's a choice. People can be happy ...

Guys guess what? What? Marami akong natutunan sa buhay ko ngayon. I'm learning day by day. At maraming akong mga topic na hindi ko matanggap ngayon na tinatanggap ko na. Sabado, nasa opisina ako. Workaholic? Hindi...Hindi pa lang dumadating yung sundo ko. Might as well gamitin ang oras para mag-ingay ang mga kamay ko. Gamit ang keyboard...maisisigaw nito ang laman ng isip ko. Sa pamilya at opisina at maging sa mga kaibigan: Natutunan ko na ang manahimik kung wala naman akong magandang sasabihin. Natutunan kong tanggapin na ang presensya nila ang nagbibigay kahulugan sa buhay ko. Ang makita sila na walang akong itinatanim na sama ng loob ang mahalaga sa akin sa ngayon. Ang happiness nila ay happiness ko din. Yun ang importante. They may be happy and I am sad. I learned to be happy in my life kapag masaya na rin ang mga taong nasa paligid ko. Gusto kong mahawa ng kasiyahan. At nakakasawa na maging bitter. di ba? Sa mga taong inakala kong sobrang mahalaga ako sa buhay nila na hindi na...

Been working late this week. Got heard of the bad news na hindi ko alam kung talagang bad. Haay. Ewan.

The truth of the matter is... - It was just a heavy burden for me na magkaroon ng sama ng loob sa ibang tao. - Medyo matagal ako magtampo. First few days ang heights ng emotion ko. Warning: hindi ako pwedeng makausap. dahil hindi ako matino. - Kapag nagtatampo ako, I'm usually quiet. - I cry kapag di ko na kaya. As a sign of release din. At kapag sobrang inis or awa sa sarili. - I seek resolution after. Kapag ok na ako. Hindi ko kaya ang matagalan tampo. - I usually do the first move on asking for forgiveness. Hindi ko nga kasi kaya yung matagalan. It's a burden. Right now, I'm feeling tampo pa rin sa isang tao. Pero...I did the first move. Si Lord kasi...ang lakas sa akin. Nagpromise rin ako to listen to Him. Babawi ako this year sa kanya. God bless me this week. :)

Hehe. Taon-taon na ito. I'll just them write down... Nagcheck pala ako ng previous blog ko to review ang mga resolutions ko last year? Guess what? Wala pala akong resolution. Odd. Anyways. Hahahaha! Nakalimutan ko. Kaya pala wala akong direksyon last year. LOL! OK. Start na tayo. :) My so called "New Year's Resolution" Baliktarin natin....baka kapag di ako nagseryoso eh maging totoo naman ang naisulat ko. hehehe. Let's see. Pinilit ko itong maging 10 for the sake of year 2010. Sana magkatotoo. :) :) :) 1. Gusto ko pa rin magpataba ng tama. Payat pa rin kasi ako. Kakain ako ng kakain hanggang sa maging ok na ang katawan ko. Hehe. 2. Gusto ko madagdagan ang tiwala ko sa mga tao. Ewan ko ba...hindi kasi ako basta basta nagpapaniwala sa mga tao. Masama yata yun eh. Para kasi they need to prove themselves pa to me na hindi naman tlaga kailangan no. 3. Gusto ko ng matapos ang Bible. Haay ilang taon ko ng new year's resolution ito. Anu beeeh. :) Sana kahit makalah...

Wala pa rin ako sa mood magsulat. Pero I know kailangan kong simulan ang bagay para sa 2010 na maayos. (Karen sige na kaya mo yan...tapusin mo itong blog entry na ito. hehehe) "Christmas is different" I spent Christmas different this year. But I can still can count it as memorable one. I spent my first Christmas in US Autoparts (USAP), been in a hip-hop dance contest...won third place, wore first time dresses/clothes, spend like crazy on shopping clothes and I spend Christmas with my Dev team here in USAP as well as 5th floor peeps. I meet a lot people sobra! Naiba ng konti sa usual Christmas ko every year. Pero marami rin akong namiss. SFC - I miss my SFC family. I have been inactive for months now. Because I've been trying to be active din sa SFC dito sa Taguig. But sadly...I miss them sobra. The GK kids SIBOL. My weekend household, my sisses and brothers at assemblies ang lahat! :) Sila ang nawala sa usual Christmas year ko. Namiss ko sila ng sobra sobra sobra sobra. ...