Kangel's Confessions

I've been experiencing the highest and lowest moods lately. Hindi ko alam kung nagi-enter na ba ako ng midlife crisis? Ito na ba yun? I never know if I had passed one. But maybe I guess not. I just maybe a lost soul. :) My thoughts...they are screaming. Mind you guys, ok naman ako. Haha. But I just cant help thinking, of some thoughts lately about - happiness - contentment and what you really want in life. Ayoko mag-elaborate. Para sa akin na lang siguro iyun. But I feel weird kasi bakit ngayon ko ito naiisip. Ito na ba yung tinatawag nilang midlife crisis? Naaah. I miss... I miss yung mga dati kong ginagawa nun early twenties ko. I know what I really want back then. What makes me truly happy. Yun mafeel mo na ilang beses at halos sagad sa buto na ang ginagawa mo eh di ka makaramdam ng pagod. Ang mararamdaman mo lang eh saya. Yung eternal happiness. Siguro pwedeng matranslate ang eternal sa happiness with peace of heart and mind. Ganun. Basta ung happiness na kakaiba. Parang kasi a...

Hello?! Kamusta naman? First post of the year 2012. Eh malay ko ba kung 2012 na nga ang katapusan ng mundo di ba? Eh hala babalik ako sa kangels confessions ko no. Namiss ko bigla magblog. SOBRA. Eh kung namiss ko, bakit wala akong post? Haha! Yun lang. I'm reading my past months post and I realized, I became so negative about people. Actually ayoko yun ganun pakiramdam. Ayoko rin ng nega na post no. That is why...I stop posting. Gusto kong huminga. Mangolekta ulit ng inspirasyon. Count the blessings. I believe that I should collect nice and warm thoughts and drop off bad ones. Dont worry parang kanila ko lang napagdesisyunan yun. Hahaha Kidding aside...I want to be more positive about people. Kaya heto na.....sisimulan ko ito 1st post ko for 2012 with a....... "Bang!" Kamusta na si Kangel? Dumating ang Pasko, bagong taon at nagbirthday po ang inyong abang lingkod eh masasabi kong ok naman ako. Good news and bad news came. Pero mas marami pa rin ang blessings na dumadati...

Minsan kailangan mo lang tumahimik. Huminga. Tumahimik ulit. At huminga. Ang katahimikan ang magbibigay daan sa iyo para makapag-isip ng mga tamang salita na pwedeng sabihin. Kausapin ang Diyos at humingi ng tulong. Para malinawan ka kung ano ang dapat at tamang gawin. Ngayon, ano pakiramdam mo? Galit, Awa, Lito, Inis. Puro negative eh. Sasabihin ko pa ba ang mga nararamdaman ko. Siguro ibabaon ko na lang sa limot. Palilipasin.... At palalagpasin. Isang bahagi ng sarili ko na nag-iisip na bigyan sila ng pagkakataon para makapagpaliwanag. Ang sarili ko. Gusto ko rin magpaliwanag. Para makiuso lang. Hehe. After all everybody deserves a second chance. Di ba? Alam mo yung pakiramdam na yung puso mong pula...eh may nakapalibot na usok na nanunuot sa mga unang layer ng balat ng puso mo. Tapos ang bigat dahil yung usok na yun, hindi nawawala. Andun lang nakapalibot. Naghihintay ng pagkakataon na manuot sa kailaliman. Yun ang puso ko ngayon. Sana umalis na yung usok na yun. Ang bigat sa pak...

Hindi ko masisi ko ang ilang mga tao ay sumuko at mamahinga panandalian sa paghahanap o kahit paghihintay ng pagmamahal. They been waiting for this all this life. They were rejected many times already. Masakit yun. Yung sakit ba na nakakamanhid. Kailangan ng oras para maghilom ang mga sugat na dala ng mga di magagandang karanasang ito. Sa bawat tao na nariringgan ko ng istorya ng buhay na katulad ng ganito, hindi ko maiwasang ikumpara ito sa buhay ko. I was left alone by those people that I have allowed to enter my life. Siyempre, minahal at itinuring kong isang magandang alaala ang mga oras na nakasama ko ang mga taong ito. At katulad ng taong nakakwentuhan ko ngayong gabi, parehas kaming naging biktima ng pagkakataon at mga desisyon ginawa namin sa mga buhay namin. Pero katulad ng sinabi nya, si Lord lang naman ang nakakaalam ng mga bagay na susunod na mangyayari. May dahilan ang lahat. Siguro maiintindihan din namin yun pagdating ng takdang panahon. Siya yung nagkuwento pero, ako ...

Life is perfectly mysterious and unpredictable. Weeks back, I almost fall in love with a guy. And then last week I just realized, I'm not. It's not love. It's just an emotional attachment. Today, I realized I am physically attracted to a guy I barely known. Do I like him? Yes. But am I in love.? No. Maybe not yet. Blaaah. Do I want to be in love? Im not sure. I don't know what love is anymore. But I want to be in love. My life is complicated as it seems but I'm happy. God has allowed me to experience these things and learn from it. My God maybe allows it. So I can complete this whole life experience while I'm here on earth. God is sending me reasons to smile everyday. I may not be the happiest girl with special someone in her life. But I'm contently happy. I felt like God is looking at me closely. His holy glance is on me. I'm overwhelmed. Thank you Lord for allowing me to experience new things everyday.For making me smile like you always always do.

May mga tao talagang nagkakatuluyan. At meron naman hindi. Minsan gusto ko isipin na sana meron na lang tao for me at this moment....at this second. God's message for me today - You're not alone. Nakakatakot isipin na hindi ako nag-iisa. Eh sino kasama ko? Haha. Pero naka-comfort din. I've been single for a long time now. And to hear that message comforts me. Promise. Totoo naman hindi ako nag-iisa dahil marami tao sa paligid ko. Andyan ang mga totoong kaibigan, officemates, bestfriends at pamilya ko. Sa totoo lang, hindi naman talaga ako nag-iisa. Pero siyempre...iba pa rin siguro kung meron may magsasabi na. "You're mine". At sasabihin ko - acknowledge! hahahaha! Kidding. Ang sasabihin ko lang simple... "I'm forever yours" *hearts* :) Highschool crush I have this guy that I want....like...gusto... Pero di pwede. Bakit? Hindi ko alam eh. Ayoko sagutin. Ayoko rin syang ma-expose sa buong blog...

I'm not sure kung tama itong ginagawa ko. Pero feeling ko papunta ako malapit sa bangin. At anytime eh pwede akong madulas at tuluyan mahulog. Ito na ba yung start ng adventure ko sa pakikipagmeet sa pain? (read related post: Overcoming pain and abnormal sleep)Hanggang kailan ko makakayanan? Madudurog ba ang puso ko sa sakit na hihilingin ko na rin magpa-bypass operation soon? Ang sagot. Hindi ko alam. Wala pa naman sakit sa ngayon.... Hmmn. I dont wanna think about it. (Well ngayon lang naisip habang sinusulat ko ito) Pero sa totoo lang, natatakot ako. Kaya ko kaya? Let's see. I'm overanalyzing again. Pwedeng pakibatukan ako? Kailangan kong bumalik sa reality at sa tamang pag-iisip. I need to be rational kahit mukang imposible. Dahil sa 80% yata ang dominion ng heart ko vs isip ko. Mas nakakaramdam ako kaysa nag-iisip. (Hindi lang halata...) Sleep is my friend now. I sleep well last night. Tingin ko, kailangan kong pagbigyan ang sarili ko to be with this guy. Pero dapa...